است كه به عنوان تعليم به بندگان فرموده . « تبارك » از ماده « بركت » است و ريشه آن « برك » ( بر وزن درك ) به معنى سينه شتر مىباشد ، و از آنجا كه شتران به هنگامى كه در جايى ثابت مىمانند سينه خود را به زمين مىچسبانند ، اين كلمه تدريجا معنى ثابت ماندن به خود گرفته است ، سپس به هر نعمتى كه پايدار و با دوام باشد و هر موجودى كه داراى عمر طولانى و آثار مستمر و ممتد است ، موجود « مبارك » يا « پربركت » گفته مىشود ، و نيز اگر مىبينيم به استخرها و يا بعضى از مخازن آب « بركه » گفته مىشود به خاطر اين است كه آب مدتى طولانى در آن باقى مىماند . و از اينجا روشن مىشود كه يك سرمايه « پربركت » ، سرمايه اى است كه به زودى زوال نپذيرد و يك موجود « مبارك » موجودى است كه آثار آن مدتى طولانى برقرار بماند ، بديهى است لايقترين وجود براى اين صفت همان وجود خدا است او وجودى است مبارك ازلى ، ابدى و سرچشمه همه بركات و نيكيها و خير مستمر ، * ( تَبارَكَ اللَّه رَبُّ الْعالَمِينَ ) * ( در ذيل آيه 92 سوره انعام نيز در اين باره سخن گفتيم ) . [ سوره الأعراف ‹ 7 › : آيات 55 تا 56 ] ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَخُفْيَةً إِنَّه لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ ‹ 55 › وَلا تُفْسِدُوا فِي الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها وَادْعُوه خَوْفاً وَطَمَعاً إِنَّ رَحْمَتَ اللَّه قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ ‹ 56 › ترجمه : 55 - پروردگار خود را از روى تضرع و در پنهانى بخوانيد ( و از تجاوز دست برداريد كه ) او متجاوزان را دوست نمىدارد . 56 - و در زمين فساد مكنيد بعد از آنكه اصلاح شده است ، و او را با بيم و اميد بخوانيد ( بيم از مسئوليتها و اميد به رحمتش ، و نيكى كنيد ) زيرا رحمت خدا به نيكوكاران نزديك است .